Motorvatie

Baard en ik rijden over een open vlakte ergens in Finland. Om even van zithouding te veranderen zijn we van fiets geruild. Ik heb me zelf opgevouwen op Baard's Z-1000, Kawasaki's kuiploze kruisraket. Alles wel aan boord tot zo'n 7000 toeren, maar daarna krijg je een trap in de rug en gaat standje "Schone Onderbroek" aan. Baard is kapitein op het veer naar Breskens, zoals we mijn Suzuki V-Strom liefkozend hebben gedoopt. Rechts van ons is goed te zien hoe een wolkje in korte tijd uitgroeit tot een enorme Charlie Brown met aambeeld. Oftewel; een grote onweerswolk. Prachtig om te zien, maar ik word er ook een klein beetje bang van. Ik heb jaren geleden veel respect gekregen voor die dingen, toen ik met mijn paraglider op 2500m hoogte speelbal dreigde te worden van zo'n wolk. Maar, ik dwaal af.

Van een afstandje is het mooi om naar te kijken, dat dan weer wel. "Gaaf man, die bui daar", roep ik in de intercom. "Maar ik ben blij dat we daar niet doorheen hoeven", antwoordt Baard. Te vroeg gejuicht. Links van ons wordt het ook snel duister en voor we er erg in hebben zien we aan beide kanten van ons bliksem inslaan. Niet best. Maar geen goede schuilplek te zien en dus besluiten we door te rijden door de eerste druppels heen naar een dorpje in de verte. 

Echt waar, het was nog veel gekker dan dit... :-)

Echt waar, het was nog veel gekker dan dit... :-)

Inmiddels is het gestopt met zachtjes regenen. Het giet nu hard. Heel hard. En ondanks de goede kleding zijn we tot op de onderbroek doorweekt. Heeft ook zo zijn voordelen: Vanavond dagverse paddenstoelen uit eigen laars, heerlijk!

Door de stortbui en de spray van andere weggebruikers, ben ik blij dat de navigatie op het stuur laat zien wat er ongeveer aan zit te komen. Verder is nauwelijks een hand voor ogen te zien. Alle zintuigen zijn naarstig op zoek naar informatie om mijn positie op de Bonus/Malus-ladder van mijn verzekering te handhaven. Plots onderbreekt de stem van Baard mijn concentratie: "He man, je rijdt precies in een spoor, kom daar eens uit." Ik probeer mijn rijgedrag nog te rechtvaardigen door uit te leggen dat zolang ik de motor in het spoor voel en ik rode lampjes voor mij zie, dat moet betekenen dat ik nog op de juiste weghelft zit. Maar ik weet dat hij gelijk heeft, dit is niet slim. We besluiten af te stappen en te schuilen. 

Dit geloven ze nooit als we dit thuis vertellen. Onder het motto "Pic's or it didn't happen" pakken we de camera en nemen we een kort filmpje op. Gelukkig voor ons, maar helaas voor het filmpje neemt de bui in heftigheid af zodra we de camera aanzetten. Zodoende stappen we even later, nog steeds soppend in de laarzen, weer op en besluiten vanavond niet de tentjes op te zetten, maar een slaapplaats met verwarming te zoeken. Die vinden we in de vorm van een blokhut. Alles uithangen, verwarming op de hoogste stand en dan wegwezen voor het echt gaat stinken. Op naar een pilsje en wat te eten...


Zomaar een uurtje uit een prachtige motorreis die Baard en ik gemaakt hebben. `Short Way Round` hebben we het genoemd; in 3 weken door 9 landen in een rondje om de Oostzee. Vanuit Nederland door Duitsland en Polen naar de Baltische staten gereden.  Litouwen, Letland en Estland doorkruist op weg naar Rusland. Na een paar dagen in St. Petersburg richting Scandinavië getourd en via Finland, Zweden en Denemarken weer Duitsland in en na bijna 6000km weer thuisgekomen in Nederland. Fantastisch!

Het is inmiddels 2 jaar geleden dat we die trip gemaakt hebben en nog steeds hebben we het erover. De mooie plekken, bijzondere mensen, (voor ons) vreemde landen en het soms hondsberoerde weer, het hoort allemaal bij de enorme verzameling herinneringen en ervaringen die we hebben opgedaan in die drie weken. 

Onbedoeld neveneffect is helaas dat de "gewone" tripjes, een dagje rijden hier of daar, niet kunnen tippen aan die trip. Natuurlijk is het allemaal wel leuk, maar de kick van motorrijden heeft plaats gemaakt voor een soort vanzelfsprekendheid. Deze zomer reden Baard, Snor en ik een dagje rond door de provincie en deden daarbij verschillende terrasjes aan. Superleuk allemaal, beregezellig ook, maar dat is het ook als we ons luie achterwerk in een stoel of bank positioneren tijdens ´Movie Night´. 

Voorlopig zie ik in de nabije toekomst geen mogelijkheid om er een paar weken met de motor op uit te trekken. Betekent dat dan het einde van mijn motorcarrière? Met een naar gevoel in de onderbuik heb ik de afgelopen weken met die vraag rondgelopen. Ik ben verslingerd aan motorrijden, dat weet ik, maar het hart wilde er even niets meer van weten zo leek het. In de knoop door het gevoel dat ik weleens uitgereden zou kunnen zijn.

Niets is gelukkig minder waar. Thuisgekomen na een half uurtje woon-werk-verkeer door de stromende regen, sprong ik vandaag onder een heerlijk warme douche toen het kwartje viel.

De wens naar motoravontuur is eigenlijk de wens naar twee losse dingen: "Motor en Avontuur". "Avontuur" is (in dit geval) met een tentje achterop het gebaande pad verlaten op weg naar onbekende plekken. "Motor" betekent alles om die tweewieler optimaal te benutten.

Voor die definitie van Avontuur is nu even geen plaats, simpel zat. Ik ga liever vakantiedagen en -budget besteden met vrouw en kind, dan alleen of met een maat op de motor naar een ver oord. Kleinere avontuurtjes misschien, maar even geen grote trip nu. 

Voor "Motor" is wel ruimte. Na 20 jaar op twee wielen kan ik heel fatsoenlijk sturen en vlot en veilig rijden. Maar als ik met Snor onderweg ben op de motor, realiseer ik me dat er nog veel meer te leren valt in het verkeer. Snor is beroepsrijder en lijkt een haast oneindige stroom tips, truuks en ervaringen te hebben. En onverhard ben ik helemaal nog niet behendig genoeg. Ik heb maar weinig ervaring in het zand, maar voor menig mooi plekkie moet je toch echt van de gebaande paden af. Daarnaast weet ik veel te weinig van de motorfiets techniek. Ik heb wel een heleboel gelezen en weet op papier hoe een motorblok werkt enzo, maar het enige onderhoud dat ik zelf aan mijn motoren heb gedaan het vullen van de tank, smeren van de ketting en afstellen van rem- en koppelingshendels en poetsen.

Pak van mijn hart zeg, dat gevallen kwartje. Nu heb ik weer hernieuwde zin om voor de lol op of onder de motor te kruipen. En om de daad bij het woord te voegen meteen een dag `sleutelcursus´ geboekt samen met Baard, Snor en Herr Heinrich. Baard en ik willen graag zelf wat onderhoud kunnen doen. Snor hoeft niet zo nodig te sleutelen, terwijl Herr Heinrich al veel zelf doet, maar het is vooral een heerlijk vooruitzicht op een mooie dag in het winterseizoen met goed gezelschap die mooie nieuwe herinneringen en ervaringen zal brengen. 

En zelf aan de motor sleutelen die mij op grote en kleine trips moet vervoeren, is toch eigenlijk best avontuurlijk op zichzelf.